Размер шрифта:aaa
Цвет сайтаaaa
обычная версия сайта

        

Саломапляценне

На думку даследчыкаў, салома, як матэрыял для пляцення, стала выкарыстоўвацца яшчэ некалькі тысяч год таму ў сувязі з развіццём земляробства.

Прызначэнне саломапляцення практычна не змяніла свой характар: яно захавала ўтылітарна-практычную функцыю (для вырабу гаспадарча-бытавых рэчаў), выкарыстоўваецца ў абрадава-рытуальных мэтах.  Але на першы план выходзіць мастацка-дэкаратыўнае прызначэнне: для аздаблення інтэр’ера альбо выкарыстанне як найлепшага сувеніра з беларускай зямлі. Зберажэннем традыцый саломапляцення і няспынным пошукам у галіне формаў і дэкору, разнастайнасць аўтарскіх почыркаў і тэматычнае багацце вызначае творчасць майстроў-сучаснікаў Гродзенскага раена.

Краўчук Валянціна Іванаўна працуе у Гродзенскім раёне з 2000 г. Прыгожыя саламяныя вырабы, зробленыя яе рукамі, сапраўдныя творы мастацтва. Традыцыйныя капелюшы (брылі), куфры, шкатулкі, кошыкі і кветкавыя кампазіцыі не пакідаюць абыякавымі ніводнага наведвальніка выстаў аддзела этнаграфіі, фальклора і раместваў. Валянціна Іванаўна з’яўляецца членам Беларускага Саюза майстроў. У 2010 г. узнагароджана спецыяльнай прэміяй Гродзенскага аблвыканкама імя А.І. Дубко “За творчыя дасягненні ў галіне культуры і мастацтва ў намінацыі “народны майстар”.

Ірына Францаўна Шавельская валодае некалькімі відамі народнай творчасці, але аддае павагу рабоце з саломай. Дзякуючы ей, у Гродзенскім раёне аднавіўся выраб традыцыйнага  саламянага галаўнога ўбора (картуза). На выстаўках з’явіліся прыгожыя фігуры птушак і  жывел (каней, козачак).  

Майстры саломапляцення аддзела этнаграфіі, фальклора і раместваў зберагаюць шматвекавыя традыцыі і ўносяць сучасныя тэндэнцыі гэтага мастацтва, ствараюць  творы, дзякуючы якім “беларуская саломка” стала сапраўднай візітоўкай нашага краю.

У Гродзенскім раёне майстры саломапляцення Краўчук Валянціна Іванаўна і Шавельская Iрына Францаўна з'яўляюцца носьбітамі комплекснай нематэрыяльнай культурнай каштоўнасці “Беларускія мастацкія практыкі саломапляцення”, што ў 2020 годзе была ўнесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.